We Wrocławiu od kilkunastu lat oficjalnie nie ma dzielnic. W dalszym ciągu jednak ich nazw używamy z przyzwyczajenia na co dzień.

W dalszym ciągu jednak ich nazw używamy z przyzwyczajenia na co dzień. Wiele instytucji publicznych w mieście używa tych historycznych nazw w swoich szyldach i adresach. Na przełomie XIX i XX wieku wprowadzono podział na dzielnice, które swoje nazwy wzięły od miejscowości przyłączanych do Wrocławia, np. Huby, Glinianki, Sępolno. Po II wojnie światowej powołano 12 komisariatów obwodowych. Potem zmniejszono ich liczby do 8. Zaś w 1954 roku wyodrębniono dzielnice: Fabryczna, Krzyki, Psie Pole, Stare Miasto, Śródmieście. Dzielnice istniały do marca 1991 roku, kiedy to reforma samorządowa ustaliła ich likwidację, a gminom pozwoliła powołać jednostki pomocnicze m.in. osiedla. Pierwsza RO powstała w 1991 roku, następne w latach 1992 – 1993. Od 1993 roku istniały 32 rady osiedli. Od roku 2004 jest ich już 47. Dawna dzielnica Krzyki to obecne osiedla. Jest ich aż 13 wg alfabetu: Bieńkowice, Borek, Brochów, Gaj, Huby, Jagodno, Klecina, Krzyki-Partynice, Księże, Powstańców Śląskich, Przedmieście Oławskie, Wojszyce – Ołtaszyn. Zdarza się więc, że mieszkaniec np. ul. Traugutta, Chińskiej czy Kobierzyckiej twierdzi, że mieszka na Krzykach, bo ich osiedla wchodziły w skład dawnej dzielnicy Krzyki. Warto to sobie uporządkować, albowiem prawdziwe Krzyki to osiedle pochodzące od nazwy niemieckiej wsi Krieterndorf, a potem osiedla Krietern w Breslau, zawarte w granicach pomiędzy al. Karkonoską, a wiaduktem przy ul. Racławickiej i tzw. parkiem Klecińskim. Zwyczajowo jednak mówiąc o Krzykach myśli się o dzielnicy Krzyki o powierzchni ok. 60 km2.

Grażyna Żak